Bir Günahın Mükâfatı

şiirler hep mi hasret kokar Maria

ne vakit bir şiir okusam

bir şairin

kurşun kaleminin gölgesinde

mevsimler boyu taze kalan hep aynı koku

ciğerimi yakıyor

nedir

çağlar boyu

hiçbir kuyunun zaptedemediği

bu çığlık

bedeli aşkla ödenen

silinmiş bir günahın

mükafatı mıdır yoksa

bu kayboluş

bu yalnızlık

bu çaresizlik

bana sen anlamadın

hiçbir vakit de anlayamazsın diyorlar

asıl onlar beni anlamadılar

ben ay ışığını

güneşinkinden güçlü kılacak

bir Tanrı değilim

benim

içimdeki masumiyetin gücünden başka

bir gücüm yok

karşıtlığı ve önyargıyı

öteki kıyıda bırakacak bir asa yok

bu dünyada

ciğerimi yakıyor

bu çaresizlik

her yaranın

masum bir öpücükle iyileştiği

çocukluğumu özlüyorum

ve hâlâ çocukluğumdaki gibi uyuyor olsam da

uyandığım dünya hiç de masum değil

ben

yağmura çırılçıplak teslim olmaya hazır

toprak gibiydim

onlar

birini yasak kılıp

türlü elbise biçtiler üstüme

oysa hiçbiri

bir yağmur damlasından güçlü değildi

üzerime yakıştıramadıkları elbisenin sırrını

onlar da bilmiyor

bilmiyorlar Maria

nefesi kaleminden önce tükenenlerin

parmaklarında biten yumruları

bu yumruların her birinde

o elbisenin bir parçasının gömülü olduğunu bilmiyorlar