Bir Günün Öyküsü
Düşünmek mi hep kaderimiz
Hayallere dalmak mı
Dinlenenlerle üzüntülere kapılmak
Gördüklerinle
Yaşaran gözler mi?
Nedir bu çekilenler
Nasıl yenilecek acılar
Düşün düşün dur
Nedir bunun çaresi
Buna ne kalp dayanır
Ne de ruh...
Düşünür durursun
Kim gelecek bize
Dışarı çıkarsam
Kimleri göreceğim
Ne zaman bu stresi yeneceğim.
Ne gelen olur
Ne de giden.
Dışarıya çıkarsın
Görülen insanlar mesafeli
Ağızları kapalı
Korku içindeler.
Suskun, puslu yürüyorlar
Hızlı adımlarla
Birbirinden kaçmak üzereler.
Selamdan başka yakınlık göremezsin
Yalnızlığına çekilir
Evine dönersin....
Tek çare artık
Ses beklemek
Ne zaman telefon çalacak
Kim beni arayacak dersin
Bekle bekle dur
Ne zaman telefon çalacak
Kim beni arayacak?...
Geçer dakikalar saatler
Gün dolar....
Arayanlar neredeler,
Hepsi birden mi yok oldular?
Kalbin, ruhun sızlar durur
Dayan dayanabilirsen
İçindeki perişanlığı yenmek için
Sen telefon açarsın
Ya telefon açan bulunur, ya bulunmaz...
En iyisi yalnızlığım der
Sessizliğine dönersin
Ne yapacağını şaşırır
Televizyon açarsın
Ruhunu neşelendirecek
Bir şey yoktur, kaparsın.
Radyoyu açarsın
Duyulan parçalar hep yanık hisli
Tam bana göre der
Dinlersin kimi parçalarda hislenir
Gözlerin yaşararak ağlar
Hayallere dalarsın
Gidersin çok uzaklara
Kim elimden tutup seni getirecek
Kim seni teselli edecek?...