Bir Güz Hüznü

Bir sonbahar akıyor gözyaşı misali yazdan,

Ve aktıkça gönlüme vuruyor

yazdan kalan

işkence kıvamında platonik bir aşkın hasret duygusu

Gözkapaklarımı her kapattığımda manalı gözyaşımı

durdurmak istercesine bir çaba, ama nafile

Sonbahardan olsa gerek, istesem de kısa kollu

mavi çizgili gömleğimle çıkamaz oldum dışarılara,

Evet, her hüzün ikliminde böyle olur,

İnsan direnir yazdan kalma duyguları

simgeleyen giysilerini giymeye.

Dışarı çıkıyorum sonra

saat sabahın dördü ve insansız sessizliği simgeliyor

geçmiş günün ağırlığını belinde hisseden kaldırım taşları

Bir sonbahar şiiri bu,

Her ayrılık ikliminde yaşanan hüzünbaz özlem

duygularını dışa vuran ve fırtına gibi esen rüzgarların

sadece seslerini dinleyip, uçan hardal sarısı yaprakların

dairesel balesini izleme imkânı bulduğum, buğulu camların

ardından bakıyorum yazı sürükleyen sonbahara.

Sürüklerken;

gözlerinle hayatıma renk katan güzelliğini

Seni içinde düşlediğim o masum dolunayımı da aldılar,

Umut iklimlerine inat bir haykırışla o gri tonun tümüne

hakim bulutlar,

Günler birbirinin aynıdır bu mevsimde

hep bir beklenen vardır

ve hiç gelmez

gelmeyecektir de

belki de budur bu mevsimi bu kadar hüzünlü kılan,

belki de budur camların buğusuna ismini yazdıran

belki de budur

seni yaşamdan yavaş yavaş uzaklaştıran...

12.10.10