Bir Haykırışın Ezgisi

Yüzümde yaşamanın yorgun gölgesi

Yüreğimde biriken kilometrelerce hasret

Bir kanun sesinde bu gece seninle

Her notada denizlerde boğulmayı düşledim

Yazdığım her bir mısrayı göz bebeklerine düşürüp

Bir kadeh de onlar için kaldırmayı

Ve sonu yokken acı çekmenin

Bu dünyayı içinde sen varsın diye yaşamayı

Huy ettim kendime bakışlarında can bulmayı

Artık sokakların hiçbir güzelliği yok

Ayaklarının değmediği Arnavut kaldırımlarında güz esintileri

Yeşilden feragat etmiş ağaçlar bir Nisan akşamı

Öyle ki kalbime değmeyince gülüşün

Ben de vazgeçiyorum mutluluktan ansızın

Bir karanlık ki penceremden içeri süzülen

Bir yorgun hayat bu bıraktığın, darmadağın

Oysa adım attığında geceme

Ay'ın avuçlarına bir salıncak kurardım

Saçlarında bin bir çeşit yıldızdan tokalar

Ve varlığına gülümserken bir alacakaranlıkta

Aniden gözlerimi açıyorum

Pencereler kapalı ve yüreğim sana adanmış

Biliyor musun gittiğinden beri ne kadar yanmış

Ne denli yıpranmış

Ah, olur da duyarsın diye sesimi

Tüm dertli ezgileri haykırıyorum bulutlara

Yağmur olup getirsinler seni bana...