Bir İnat Somurtması/Ayrılık

/O akşam üstü gözlerini unuttum kaldırım taşlarında

Benim gözlerimi unuttuğun miktarda.../

Kahverengiydi bütün sokakları kentin oysa

Oysa ben,yalnızlığıma sırnaşan fahişeleri bile görmemiştim

Pazarlıksız bir ayrılık dolaşıyordu adımlarıma

Ayak ucuna bırakılmış sıkılgan yeminler debreşirken terketmenin mahrecinde

Oysa,evsiz barksız çehreler bile benden daha kalabalıktı

Ve meşruiyetsiz vakitlerde ana rahmine düşmüştü sevda

/Omuzlarıma ağır bir rüzgar düşürdüm

Zaten oldum olası her halükarda üşürdüm.../

Evet o akşam üstüydü hüzünlerin incecikten yağışı

Derimden başkaca bir örtü yoktu üzerimde oysa

Uğursuz bir yarasanın tedirginliğinde ısttım yüreğimi ısındığı kadar

Üstelik,yıldızlar ateş pahası

Üstelik,ayın ışığı gök yüzünden körpe

Ve üstelik sen,dökülüyordun bakışlarımdan sere serpe

Sevgilisini sevmeyen iki yüzlü kadınlar gördüm

Ve adamlar...

Ve çocukların uçurtmaları ırzı kırık uçuyordu

İnat somurtması asil duruşunu beklerken bu mevsimde

Ayrılık bile daha fiyakalıyken bizden

Ucuz soytarılar avutmazdı beni anlasana

Gözlerim bir avuç suydu

Gözlerim masal yorgunuydu

/Namuslu bir kavganın kan kızılı renginden doldurdum mataramı

Sevda yaralarımdan öpsün diye.../

Ben bir anka'nın yanağında öldüm

Baş ucumda bir selvi salınırken usulca

O akşam üstüydü sanırım gözlerini unutuşum

O akşam üstüydü kaldırım taşlarını yakasından tutuşum

/Ve mezarını bekleyen bir ölü bile benden daha sıcaktı.../