Bir Işık Arıyorum
Kaybolduğum yerden
Bir ışık arıyorum
Unuttuğum dualardan
Arda kalan ıṣık
Bütün sesler susunca kalbim atıyor
Ağır ağır
Her vuruşu
Zamanın uçurumunda yankılanan
Bir çığlık
Ve ben her çığlıkta
Biraz daha eksiliyorum kendimden
Yine de
Belki de
Bir Gökkuşağının en uzak renginde
Bütün kaybolmuşlar için
Bir yer vardır hâlâ
Ve o yerde
Sessizliği bozan ilk nota
Yeniden yazılacak bir şarkı
Bir başlangıç olur hayatıma
Ay yüzümü okşarken
Sessizliğin en derin yerinde
Bir gölgeyim şimdi
Ne geçmişin aynasında
Bir suretim var
Ne de geleceğin kapısında bir adım
Gecenin içinden süzülen solgun
Bir Yıldızım belki
Belki de bir fısıltı
Bilmiyorum..
Gecenin sessizliğinde
Ay ışığına değen gölgeler gibi
Usulca dağılıyorum zamana
Beni bulan her rüzgâr
Ìçimde bir boşluk bırakıp gidiyor
Bulut yoldaşım oluyor
Gece saklandığım perde
Düşlerime siyahı öğreten Gök
Kaç gece yeniden doğdum
Kaç kez sabaha umut bıraktım
Kaç kere öldüm saymadım
Gökyüzümde kaybolan zaman
Bir melodinin içinde eriyor
Usulca çalan o eski şarkı
Her notası birbirine dokunan
Tutunduğum son hatıra gibi
Ve sonra
O an
Her şeyin anlamı değişiyor
Renkler birbirine karışıyor
Gökkuşağının en uzak ucunda
Ben de kayboluyorum
Adımı unutan rüzgârın içinde
Ve iṣte o şarkı
Gözlerimde kaybolan sabahlara
Bir mısra gibi
Bütün eksilen sözler
Gecenin unuttuğu dualar
Rüzgârın savurduğu gölgeler
Orada
Yeniden şekil buluyor
Kim bilir..
Belki bir melodi olur sesimiz
Birbirine dokunan notalar gibi
Bir zamanın içinde çoğalırız hepimiz
Gökyüzünün en sessiz yerinde
Adımızı fısıldayan
Bir rüzgâr kalır geriye
Kendi gölgemize bile yabancı Düştüğümüz o yerde
Bir zamanlar olduğumuz her şey
Bir suyun yüzeyinde titreyen ışık gibi
Yansır durur hatıralara
Tükenen duaların ardında
Yeniden filizlenen bir söz gibi
sevay