Bir İstanbul Çizip Öldürme Gözbebeklerimi

'sevda bize uzak be şair

sen bir kez daha dayanak ver dizelerinle

zira sevmenin demir leblebisi

hücrelerimde kurşun salınımındayken

hesaplanmaz acıların arefine gebedir

her gün doğumu istanbul'un bir b/aşka sancı

dayan yüreğim.'

şimdi el k/atılmazım

şimdi şikâyetimin y/üzü sensin

s/onsuz harf sağanakları düşer alnıma

gözlerimde tiner kokan karanlık fırça darbeleri

kara kalem düşer alnım satırlara

gecenin secdesinde minareler vardı bir vakit

şimdi göğü delen surette bu şatafat kuleleri

vurup alnından güneşi

itlaf edecek gündüzleri

ve yine hiç yere yorgun düşeceğiz

akşam sefalarının gölgesine

doldur saki kadehleri ki

bir unut içelim dibine kadar

bir daha

bir daha

ve düşeyim kalabalığın içine uluorta

başkalarına takım kravat

kendime üryan kılığımda

duruyor göğümüz altında büyükşehir

sarımtırak mavi tozu soluyorken

bir dolu insan kanı

ter bocalıyor içinde

on yedisinde bir genç demişti

-ne kadar yükseldiysem de parmak uçlarımda

göremedim ki o kenti

bu fabrikaların bize yüksekten bakan pencerelerinde

hep koşturmaca

hep de duraksız bir hal

vapur vapur insan

tren dolusu hayal

taşınır durur istanbul

kavuşmayan iki yakanın

sur beklentileri arasında

yaşarken ölmek pahasına

dedi arkadaşım

- istanbul bizi bekler

- kız kulesi galata ve nice gözdesi

simidini avluda bir güvercinle paylaşmak hevesiyle

bir an gelip gözlerimde durdu o şehir

seyrine üç kuruş ödenilen bir vapur gezintisinde

bir lüks

bir çalım

bir caka ki sorma

bir nehirde akar gibi arabalar

ve akşam çayı elinde uykuya dalan gözler

bu şehir büyük harfleri altında kalan küçük insanların

hayallerini küf kaplayan insanların

gam yükünün nem duvarlarında

yaşav yavaş ölürken

küçültülmüş çok katlı mezarlarını kazdığı yerdir.

sokakları tanıdık insanlarla kaplı bir kasabanın

hayat yorganı

bana yeter de artar

en azından ayaklarımı uzatmak

sıkıntım olmaz burada

o yüzden arkadaş

bir istanbul çizip öldürme gözbebeklerimi

17mart11

metin'e