Bir İstanbul Sabahı Biri

ne yapsam içim durmuyor

gidiyorum uzakça bir köşeye

martılara doğru uzatıyorum aklımı

ufukta biri martıları kesiyor

iskelede biri yatıyor

tren yoluna nazaran

duvar gibi izliyorum

duvarda ki resimleri avlıyorum

içimde asılmış çocukları kovuyorum

duvarda ufacık oluyorum

istemesem de görüyorum

birileri taptaze ısınıyor

trenler durmuş, gemiler ağlıyor

buna yine İstanbul bakıyor

üsküdar'dan gidip salihli' de sabahlıyorum

mayıs' ta biri mola veriyor...

iskelede oturmuşum içimde sıkıntı

görüyorum, bir gemi geliyor

karanlığa bürünmüş, masmavi denizin dibi

martılar savruluyor gemi gibi

sonra beni yiyen kola şişeleri

uzanmış yola doğru

tekmeliyor sahipleri

bir istanbul sabahı

biri elbiselerime naylon giydirdi

sanırım bu içimde ki sıkıntının nedeni...