Bir Kadının Saçlarında Bir Şehir Kaybettim

Unutulmuş bir akşamüstüydü

Şehir, vaktinden önce büründü matemine.

Ben, zihnimin tenhasında yine seni büyütürken,

Sen çoktan meçhul bir trenin kompartımanında

Rayların sarsıntısına bırakmıştın gölgeni.

Şimdi hangi iklimlerin mukadderat sız elleri dolaşır

O hüzünlü buklelerinde, bilmem…

Ufukta titreyen bir mendil havalandırsan uzaktan,

Bu taş binalar sarsılır mı meçhul

İçimde kırk yıldır sessizliğe direnen o harabe konak,

Senin yokluğunun tek bir sarsıntısıyla

Bir gecede yerle bir olur.

Şehir, kandillerini birer birer söndürdü bu gece

Zifiri örtüsünü üzerime sermekte.

Islak kaldırımlarda adımlarım kadar uzun

Çetin bir gece…

Herkes kendi muayyen kaderinde

Sen o soğuk buğulu camın arkasında bir hayal,

Ben ise kentin izbe bir sokağında tek başıma.

Zamandan geriye bir tek ben kaldım,

Bir de sabaha ulaşmaya ömrü yetmeyen o kadim,

O mağlup alışkanlıklarım.

Sana bakmak,

Bütün alfabeleri sıfırdan inşa etmek gibi bir mucize.

Sonra ansızın bir harf eksildi alfabemden

Noktası düşmüş, tek başına ve kimsesiz…

Bir Elif misali bir başıma yalnızım

Hikâyemiz...

Bir kadının ak gerdanına kondurulan o utangaç,

O mahcup öpücük kadar kısa ve uçucu.

Sana hangi nazarla baktıysam

Hey öyle baktım hayata

Gecikmiş,

Kırgın

Avuçları bomboş.

Şimdi hangi mısraya sığınsam

Ucu senin gurbetine teğet

Hangi sokağa adım atsam

İçimdeki kentin yerine,

Senin gittiğin trenin sesi yankılanıyor.

İşte böyledir benim hikâyem.

Her gece kendimi yine

O kimsesiz iskelede bulurum.

Deniz köpürmüş, öfkeli

Kuduz dalgalar bileklerimi döverken

Kentin tamamı birleşmiş de beni biraz daha

Eksiltmek istiyor sanki.

Sen yoksun.

O zifiri karanlıkta bir ben kalırım geriye,

Bir de mısraların arasına gizlenmiş,

Sahipsiz,

Boynu bükük

O mahzun hasret.

Bir an daha dursam,

Sanki bu karanlık beni de yutacak

Alıp götürecekler sanıyorum…

Sabaha karşı bir tren daha yarar geceyi

Ben ise bir kadının rüzgâra kapılmış saçlarında,

Bütün bir şehri göz göre göre yeniden kaybediyorum.