Bir Kadının Sokaklarındaki Şiir

güzgülleri olgunlaşmış, veda vakti meşatilere

mevsimlik korukcular toparlanıyor

ilk kez hasarsız geçmiş bir çilde

torosların son karıdır artık bu soğuk, bu titreme

bu üşüme. yorgun bir köylünün elleriyle

kime çatsam babam gibi değil. sesim güzel

ama şarkı söylemem. kime küssem ah yine annem

aşkı meze yapmak da isterim boşsa bir masa

ya da bir masanın bacaklarını okşamak

kimin fikriydi patlak bir lambayı kısmak

kimdi onlar ? niye yoktular büyürken çocuklar

kezim bir adam gibi aptal değilim, meşgul etmeyin

işte yine onlar, hep ordalar ölürken çocuklar

üç gözaltım var biri rüyamdan uyarlama

sakallarım ters döner iki dişim takma

henüz kimseyi öldürmedim kendim dışında

bir başıbozuğum başlamamış savaşlarda

adım; dağda ölürsem it, mevzide şehit

peşin aldığınız dolarları harcayın önce

başım için. madalyaları sevmem demiştim

sakin ve terliydi bir şiirin cinayeti

uzun yol molalarında tedbirsizdim

hüzün kolzası diyor bir bereşe buna

anladım elektrik tellerinde yer yok

ve resmi haramiler sokak aralarında

bir kanıt bekliyorum ilkokul aşklarımdan

biraz yalnızlık katmazsam yavan oluyor

ah bir şiirde sıkılmasın kalabalıktan

biliyorum sesindeki dar sokakları

bir devrim sabahında uyanmayı bekliyorlar

ve önce sokaklarından başlayacaksın

bir kadını öpmeye diyorum sessizce

dudaklarım birbirine dolanıyor

önce sokaklarından başlıyorum, tanklar geçiyor

sokakların kan, sokaklarında cesetler

ve sokaklarına iade ederek bir şiiri

son kez öldürüyorum gözlerinde kendimi...

Mayıs / 2013