Bir Kalemde Acı ve İmkansızlık

Yüreğinden dökülecek bir söz ile

Kendimi doğaya teslim edecek kadardım

Şu yalan dünyada sana alışmak

Seni sevmekten zordu

Lakin dilhunluğa vurdum kendimi

İçimdeki acıya

Güneşin her bir köşesine

Toprağın her tanesine adadım

Yüreğimi saran sevdayı

Ağlayan sen olacaktın yanan ise ben

Mum ışığında naifçe kuruyan

Ve de ruhsuzlaşan çiçek gibi

Uçmaya mecali olmayan, ötmeye küsmüş

Susuz kalmış bir kuş gibi

Bana karşı hatan yoktu benim ise çok

Bu yalan dünyada

Kartal gibi göklere yükseliyor

İçimdeki sevdanın taneleri

Düşüşünün sert olacağını bilsem de

Kendimi alıkoymadım bu yoldan

Acıya hükmetmeye koyulduğum

Şu yolun engebelerindeki somurtkanlığa

Yaralarımı umursamadan yürüdüm

Senin için değerdi gözlerimin

Geceye hasret kaldığı kadar

Ellerimin yıldızlara olan özlemi kadar

İmkansızlığına rağmen

Unutmak istemedim seni...