Bir Küreğin Hikayesi

Yazıyorum yazıyorum dokunamıyorum yüzüne ve yüzüme

Ne biçimsizsin diyorum gecelerime

Beynim tonlarca ağırlaşırken şafak fişeklerinde günün

Koskoca bir sıfır alıyorum hüzünlerimden

Sen bu sandala göre değilsin kürekçi

Tek kürekle kendini boğan bir girdapsın der gibi

Sen su alan bu sandalı terk et der gibi

Darağacına yakışan asaleti ve köleliğimi belgeler gibi

Şiir gibi bir kurşunla alnıma mıhlarmış gibi kelimeleri

Sus diyor ölü şairler

Saygıyla eğiliyorum eğildikçe kamburumu gösteriyor zaman

Gelmiyorlar

Uğramıyorlar

Selam vermiyorlar

Yalnızlaştırıyorlar gitgide

Fısıltı başlıyor çığlığında

Aşka ve savaşa koşacak

Terkedilmiş bir aşığa bürünecek

Kolları koparılıp sokakta leşi bırakılmış ölü bir bedene dönüşecek

Beyaz yeleli uçurumlara koşan çılgın bir ata

Hayır vatansevere

Hayır açlara ve açlığa

Hayır devrime

Hayır Tanrıya dilenecek

Sus diyor ölü şairler hep bir ağızdan toprağa

Beş para etmez bir şiire dönüşecek senin için

Filizlenecek ve buğday verecek tabiata

Ama önce yalnızlaşmalı diyorlar ve bir ırgata dönüşüyor kelimeler 00:00 da

Saygıyla eğiliyorum kamburumu okşuyor gökyüzü

Yüklerinle övünmelisin dercesine

Cüzzamlı yalanlardan kurtulmak için kaçıyorum her geceden

Barışıyorum yüzünün çizgileri ve yüzümün dilsizliği ile

Anlatmak peri masallarından ağ yapmışken hayatı insanlığa

Ve bitmeyen bir şiiri okur gibi sevgiliye geri dönmek ki çocukluğa

Tüm yarım kalmışlığı ile sevişmek gecenin ayazında

Yaşamak diyorum

Sen bu sandala aitsin kürekçi

Bir tek sen varsın suyu çekilmiş bu okyanusta

Alabildiğince karaya bürünse de mavi gözleri hayatın

Elinde fırtına

Elinde kalem

Elinde tükenmişlik

Yeşert yeryüzünün çığlığını bu sayfada

Darağacına yakışan acı tebessümlerinle özgürlüğünü belgelermiş gibi

Tekmele ayaklarının altındaki tabureyi

Öp ölü bütün şairleri

Geldiler / yalnızlaştırdılar / ve gittiler...