Bir Mahkumun Mektubu
Ben,
parmaklıklar arkasından bakarken dünyaya
ateş soluğu, ensemin tam ortasında
bir gardiyandı tek umudum...
kanatlanıp uçmak için sonsuz maviye
erken uyanırdım kabuslarımdan
uzanırdım özgürlüklere,
parmaklıklar izlerdim mavilerin ardından
çığlığım duyulmazdı hiç...
ta ki;
soğuk bir kış günü,
görüş günüme gelirken
yolda kalp krizi geçiren anamın öldüğünü
duyana kadar dayımdan.
güneşi siyahtır her mahkumun
sen bilmezsin.
umudun rengi bile katran karası.
hasreti çeker, götürür ranzasına
derdi ne,
dermanı ne bilemezsin..!
bilemezsin...
çaresizlik ilmiğini takar,
kıvranırdım gecenin karanlık kuytularında
asıl mahkumiyet,
kendimden kaçışlarımdı.
yargısız infaza hükmettim kendimi
astım binlerce defa kellemi....
beyaz güvercinler besledim
mapushane avlusunda.
senin içindi can tanem
hiçbirini koyamadım kafeslere
parmaklıklar ardından bakıp,
tanık olmasınlar çaresizliğime istedim.
yalnızlığı sarar,
yavaş yavaş çekerdim ciğerlerime
yüreğimde kopardı
en kızıl kıyametler.
Azrail sensizliği,
İsrafil' in sur' u ismini çınlatırdı.
duygu sağırlıklarımda...
uyuyamazdım...
uyuyamazdım.
umut çiçekleri ektim,
kara saplı tencerelere
seyrettim yorulana kadar.
kirpiklerim ritmik savaşında her lahza,
sessiz dualar ederdim yüce Allah'a
hayalin vururdu cama.
açsam düşüncesizce,
yokluğunun zemheri şamarı patlardı şakağımda
ve
hep şiddetli eserdi rüzgar,
içimi yakarcasına...
saydıkça geçmiyor zaman
takvimden kopartılan her yaprak
vuslata yeşili yaksa da
önümde ki günler atardı beni,
dipsiz bir çukura...
ne kadar kopartmak istesemde,
pas tutmuş demir parmaklıkları.
öyle sert ve vicdansızlar ki!
kopmazlardı bir türlü...
hep bu yüzdendi vazgeçişlerim
ve geri dönüşlerim yatağıma.
sana kavuşamayacağım günleri
sayıyorum şimdi.
sen; anamın gelini
sen; evimin gülü,
çocuklarmın anası
yaşamımın mutluluk mayası.
ne haldesin şimdi?
de bana.
de bana....
ŞİİRLERİN ŞAİRİ...