Bir Mutluluk Müzikali
Gözlerde bir damla yaş akar
O bir damla yaş yürekte koca bir pınara damlar
Oysa, ağlamasak hayata gülsek ne var ?
Göz yaşına düşman olmak yoksa, günah mı yazar ?
Gözler ağlar yürek sel altında kalır
Yürek çırpınır, gözlere feryat figan yakarır
Damla damla yaşlar, yürekten gülüşleri söker alır
Gözler ağladıkça en sonunda, yürek gülmeyi de unutur
Sahte gülüşler de tutmaz gönülden gülmenin yerini
O vakit geçmişteki mutluluk süsler, gelecekteki hayalleri
Yine de hiçbir şey tutmaz mazidekinin yerini
İyisi mi elindekini kaybetmeden bilmeli değerini
Hayat fani deyip, yaşamanın zevkine gönüller varsa
Ölüm baki deyip, gönül başka gönlü kırmasa
Gülümser her bakış mutluluğun simgesi olsa
Ne kalır geriye bize, doyasıya gülmekten başka
Mutluluk içimizdedir, gönüller bunu bir anlasa
Hatta yüreğimiz bir tiyatro sahnesi olsa
Bir mutluluk müzikali kursak kalbimize, ne var ?
Her gün yeni perde yeni replikler oynasak, ne çıkar ?
Kahramanları içimizdeki duygulardan iyi kim oynar ?
Konusu her şeyiyle zalim hayata gülebilmek olsa, çok mu zor ?
Aşka ait her söz birleşip müzikal bestesi olsa
Kalpteki damarlar, kan kırmızısı renk sahne dekorunu andırsa
Güneş tüm ihtişamıyla kalbin gökyüzünde başrol, aşkı oynasa
Mutluluğa dair engellerse kötü karakterler olsa
Bulutlar tüm beyazlığıyla, yürekte masumiyeti canlandırsa
Bazen hafif bazen sert esen deli rüzgarlarda, hoyratlık olsa
Ahenk içinde tüm dekor ve kahramanlarla
Bir müzikal kalbimizde sahneye konsa
Ve bir mutlu sonla oyun son bulsa
Müzikalin final sahnesinde son perdede
Gülerek, ağlamayı öldürse Güneş kalbimizde
Gülümseyen aşk katil olsa
Kaç yıl yatar mapus damlarında ?
Yatsa da mutluluğu bulduktan sonra,
Kaç yazar, galip gelen aşka her ceza ?
Aşk zaferiyle gülerken doyasıya,
Kalbimizde son perde kapansa
Ne kalır bize, naralarla alkışlamaktan başka
Ağlamasak hayata, gülsek ne var ?
Mutlu ölmek istemenin neresinde suç var ?
Mühürlemek istersek bir gün kalbi mutluluğa
O gün tarih, zalimleri bize düşman mı yazar ?
Ağlamasak hayata, gülsek tüm dünyaya ne var ?