Bir Neden Sunuyor
Orada bir yerde duruyor
Varla yok arası bir şey…
O belirsizliği bile
Bir gülüş gönderiyor boşluğa,
Anlam vermeye zorluyor.
Bir neden sunuyor var olmana…
Dudağındaki kıvrımda yerleşip,
Yukarı çevirmeye zorluyor onu…
“Gülümsetiyorum işte, yetmiyor mu?!” diyor.
“Ne olduğum o kadar önemli mi?”
Kaçıyorsun anladık da
O üç harfli şeyden,
Engel de olma hiç değilse
İçinin seslenişlerine…
Ben anlaştım oradaki senle.
Sen as yüzünü, yokmuşum gibi davran;
Zorla o kıvrımı düz tutmaya, kendini…
Başkalarının yanında yap ama bunu,
Yok sayma beni!
O yaprağa değen esintiye izin ver, içindeki;
Ağacına kavuştur onu!
Bırak, bir yaprak gibi hissetsin kendini.
O üç harfli şey ille de
Vücut bulacak birinde diye bir kural yok ki!
Varsın kimsenin kalıbına dökülmesin;
Sığamasın hiçbir kalıba,
Beğenmesin yerini.
Ama sırf o ihtimal bile,
O boşluğun şekle şemale kavuşması,
Aşkın vücut bulması birden;
Bir tek o ihtimal bile
Yeter benden -yani aşktan- vazgeçmemene,
Dudağındaki o kıvrımda korumana hep
Yukarıya doğru o yönelişi…