Bir Olta Ve Cam Kova

sabun köpüğünden bulutlar yaptım gökyüzüne

duvar dibindeki sarmaşıktan da bir merdiven...

hıdırellez geceleri,

çıkıp oturuyorum bulutların üzerine

elimde bir olta ?misinası pamuk ipliğinden-

yanıbaşımda cam bir kova...

gül dallarına bağlanan unutulmuş dilekleri,

usulca topluyorum kimseler görmeden

yakınlarda bir deniz varsa, ona

yoksa kovadaki deniz suyuna,

daldırıp çıkarıyorum...

arada,

çok sıcakladığınızı hissedersem,

kovamdan su serpiyorum üzerinize

nisan yağmurları gibi ağrısız...

bir cemre buluyorum bazen

toprağa mı suya mı bilmeden,

-üzerime vazife değil ama-

yolluyorum dünyaya zamanlı zamansız...

bazen canım sıkılıyor yapayalnız

bir dost arıyorum haliyle...

eğer geceyse,

ve yakınlarda yanıp sönüyorsa birkaç yıldız,

anlıyorum ki sohbet ediyorlar

asılıyorum küreklere,

-söylemeyi unuttum zeytin dallarından küreklerim var-

asılıyorum,

ve kulak kabartıyorum yıldızların sohbetine

ben de üç-beş kelam ediyorum sahici ve riyasız...

bazen üşüyorum rüzgar esince

kovamdaki suyu boca edip,

-af buyurun ama- başınızın üzerine

dolduruyorum içine rüzgarları...

gülmeyin!

hem üşümüyorum, hem de saklıyorum onları,

sımsıcak bir yaz için

nasıl serinlediğinizi sanıyorsunuz yaz ayları...

bazen bir dua takılıyor oltama,

ya da belli belirsiz bir hayal...

toplayıp koyuyorum benimkilerin yanına

olur ya,

bir melek geçerse yanımdan hasbel kader

iliştiriyorum bir parça pamuk ipliğiyle kanatlarına

kimbilir,

belki kabul olur belki de uçup gider...

ben,

bir gece vakti,

bazen bir öğlen,

bazen akşam üzeri...

zamanlı zamansız

oradayımdır,

yukarıda...

ne zaman sıkışırsa başınız,

bir hayal kurun,

bir dua okuyun

ya da bir dileğinizi yazıp kağıt parçasına,

gül dalına tutuşturun...