Bir Pazar

bir pazar günü yalnızım yine

dolaşıyorum avare avare

çıksa biri karşıma bare

olsun yalnızlığıma çare

ama umut yok içimde

sadece içimi döküyorum şiire

şiirde olmasa nasıl geçer bu pazar

bu çocuk şiir olmasa ne yapar

kapısını çeker kendisini odasına kapar

ama ne mutluki şiir var

dışarı çıktım aklımda kelimeler

anlam kazandırmaya çalışıyorum

günler geçtikçe hayattaki zorluklara alışıyorum

seviniyorum çünkü

en hüzünlü anımda bile gülmeyi başarıyorum

bazılarının yüzleri hep asık onlara şaşırıyorum

hayatta herşeye rağmen gülmeyi bilmeli

kötülükleri iyilikle yenmeli kötülükle değil

büyüğünün önünde herzaman saygıyla eğil

büyüğünü küçüğünü bil

ağzını sıkı tut başına iş açar bu dil

bu pazarda geçiyor

sözcükler yavaş yavaş bitiyor

bu çocuk herkese selam ediyor