Bir Resme Bir Şiir 71 Kör Cehalet

Koca tahta kapılı hanaydandı evimiz

Lastik yemeni giyer çardakta koştururduk

Fakirdik belki ama yürekteydi sevimiz

Ama ninemi bile sevinçten coştururduk

Yeşil minder üstünde ninem hep diz çökerdi

Çocukça aklımızla biz de soru sorardık

Sanki görüyor gibi camdan dışa bakardı

Lal olmuş dillerini belki de biz yorardık

Babam eve gelince gül açardı yüzünde

Oy yürek sızım gelmiş der bağrına basardı

Sanki nur saçılırdı o an kara gözünde

Okşardı saçlarını uzun süre susardı

Ne bir masamız vardı ne aynalı sinimiz

Tahta tabla üstünde yerdik ekmeği aşı

Karnımız doysa bile üşürdü bir yanımız

Yinede of demezdik eğmezdik karakaşı

Gün geceye kavuşup yanınca löküsümüz

Defter kalem getirir ders başına geçerdik

Kilimim üzerine serilmekti lüksümüz

Önümüze konulan kitaplara bakardık

Cahildi garip anam bilmezdi okumayı

Bizler ders çalışırken yanımızda beklerdi

Bir nakışı öğrenmiş bir halı dokumayı

Niye kız doğdum diye kadere suç yüklerdi

Kul Dünyaya gelmeden yazılıyor kaderi

Kız doğmak tercih değil kulun alın yazısı

Kör zihniyet yüzünden olmuyor bir ederi

Okumayan kızların bitmez yürek sızısı