Bir Resme Bir Şiir 91 Bahtıma Doğan Güneş

Gülmedi hiç yüzüme gülmez derken bu bahtım

Bekârlık sultanlıkmış böyle kalmakken ahtım

Girdin gönül evime talan oldu bak tahtım

Gönül otaklarımı kor alevsiz yakansın

Aşka tövbeli iken bedenimde beş duyum

İnanmam ben sevdaya değişmez derken huyum

Nasıl girdin kanıma nasıl oldun can suyum

En mahrem hücrelerde ılgıt ılgıt akansın

Sanki sen kibrit oldun ben ise harlı ocak

Dertlerimi savurdun elinle kucak kucak

Sevdan ile şenlendi içimde köşe bucak

Kurduğum tüm bentleri aşkın ile yıkansın

Leyla eyledin beni düştüm kızgın çöllere

Yanaklarım allandı döndüm gonca güllere

Acıyorum bak şimdi boşa geçen yıllara

Gönül saraylarıma ilk ve son kez çıkansın

Kaybolma hiç yanımdan başım göğsünde kalsın

Dokun zülfün teline onlarda murat alsın

İster Azrail gelsin ömrümden ömür çalsın

Gülmeyen kaderimin bileğini bükensin.

Bahtınıza doğan güneşin hiç batmaması dileklerimle mutluluk kapınızda köle olsun Neriman'ım.