Bir Ressamın Şair Adımları

I. Sessizliğin Ritimleri

Dilin sustuğu yerde söze gelemezdi aşk.

Kalbin attığı yerde sükût

Ritim bozuklukları; Kan kurusu...

Gözün gördüğü yerde görünmezdi aşk.

Kaldırımlara sarhoş adam adımları,

Uzak bir sarı ışıktı huzur sandığımız bekleyişte

Bir sigara alevi gibi yanalım,

Mor yangınlara...

Yangında sarıdan kızıla çalan,

tüm renkler,

O ateşe düştü yüreğimizde

Donarken ısınmak istediğimiz;

Bir kalp hayaliyle morararak...

Ormanlarımızın karanlığında,

Karartılarımız

bize gölge yoldaşı.

Grinin siyaha dönmüş yüzü

Ürktük.

Kaybolduk biz de

Birbirimize tuttuğumuz aynalarda

Kendi sûretimizi gördük

flu bir mavide,

Birbirimizi unuttuk.

Ayıplandık yalnızlaşırken,

Her sarıldığımızda.

Özgür olmaktı dileğin,

Beni siyaha esirleştirirken...

II. Sarı Işık Altında Bekleyiş

Çoğu zaman

Uzakta bir dost sesi,

Titrek bir kalp ışığı gibi göz kırpar

umut.

Penceresi hep açık

Güvercinlerin konduğu bir hapis.

Elbette,

Kapısı da kilitliydi.

Giremediğimiz,

ama beklediğimiz o kızıl alev...

Başka odası yoktu.

Bir yarımız kaldı,

Çocuk seslerimizle çınlayan

Yitip giden o ocaklarda lacivert…

Loştu koridor kahveye çalan.

Ben şiirlerimi sana yazdım sensiz.

Sahillerin ateşinden eksik,

Nemli kırık bir bej koridorlarda

Yeşildi, yosun sensizliğe okunan.

Elbette,

kapısı açık şiirler

Penceresi sahillere bakan,

Mor güvercinlerin uğradığı.

Bir konak,

bir duraktı

Ara renkler

Sessiz köklerin su arayışına seni biriktirdim.

En doğu ekspresinin

Geçtiği tarlalarda açan

En yorgun lila ışıklarıyla

Bindiğim trenlerde

Sönmeyen bu ferahı

Feraset sanma.

III. Mor Sokaklara Sitem

Gün doğarken bile

uyanmayan sokaklara,

açmayan çiçeklere

Sevda değil sadece

Sitemle aktı dizelerimiz.

Hangi ressam renkleri

konuşturmaz ki?

Ki bir şair duygudan eksik renleri tuale koyar?

Gözyaşı değil yalnızca,

Suskunluk süzüldü rengarenk

mektuplarımızdan.

Sana en çok,

Hep darıldım.

Yüzümden önce

İçimde soldu tebessümüm.

Ve şimdi,

Her penceresi açık ev

Bir şairin yorgun duası gibi

bir ressamın fırça darbesini taşır:

Bir sözcük,

Bir yarım ekmek,

Bir umut...

Bir acayip renk!

Sokağın başında hâlâ yanar

O sarı ışık.

Ah,

bir kırıp da görebilsek karanlığı...

Bakalım hep geceye

Şu an hangi renk

Belli ki,

Yine kimsesizim...

Ve sen artık morsun.

Ama bilirsin,

Her adımda bizi unutmamak var.

Tcpassenger_ierdogan

Şu an / Sensizliğin morertesi

Sessizlikte yankılanan kalbim,

Sarı ışıkta beklediğim umut,

Gözlerimiz birbirini unuttu.

Yine kaybolduk,

Ama her adımda

muhlis bir anı hatırlıyorum.

Her penceresi açık evde,

Bir mor menekşe hatıran:

Bir sözcük,

bir umut,

bir dostluk.

Ve bil ki,

Sen yoksan da,

Ben seni kaybetmeyeceğim.

Mor mavi bir dünün sonunda

Günüm beyaz ve bunu asla silmeyeceğim.

Selam Üstadıma

SarısıcaksaMorengüzelmertebedir.