Bir Şair Ölüyor Elleri Çıplak

Tut ki bir serçenin kanadında can taşıyorum

gözlerinin az ötesinden bakıyorum hayata

ellerine aşk bulaşmış bir adamım

tut ki yokluğuna yanmışım

gözlerim kana bulanmış kör bir bıçak

kesmiyor mesafesi uzak diyarları

gidişinin türküsünü okumuyor hiç bir ozan

sazın teline vurmuyor artık mızrap

güneşi saklıyorum üzerimde

gölgemi çiğneyerek koşuyorum yalın ayak

sukutun çığlığında nefesim kesiliyor

daralıyorum,

bir şair ölüyor elleri çıplak

kalbim buruk, acılardan pas tutuyor kalemim

ne yana dönsem yüzün canlanıyor gözlerimde

yarım kalmış bir duaya ağlıyor kaderim

adını bile bilmediğim bir kitabın içinde

yağmur; vurma artık cama duygularım yarım

tut ki hiç bir şiirde adı yok bu yalnızlığın

hiç bir köprü kurulmadı kavuşmalara

ve hiç bir yol çıkmadı sarılmalara

uçurumun kenarından bakıyorum hayata ağlayarak

kanadı kırık, çaresiz bir kuş gibi yüreğim

sukutun çığlığında nefesim kesiliyor

daralıyorum,

bir şair ölüyor elleri çıplak...

17.01.2015