Bir Şehir Beş Şair 2

İnciler boğazına deniz diye asılır

nice hülyaları sen koynunda yatır

sahibin olmadı ya hiçbir asi komutan

seni sevmemek bir martı kanadına kahır

sabahın erken sisleri güzelliğini saklarken

nice adem senli düşlere uyanır İstanbul

İstanbul

Sokaklarında başlar inceden bir telaş

oysa güvercinler güne bir avluda başlamıştır

seni çığlık çığlık yaşamaya

hayat mağlubu bir ihtiyar saçtırmak ister keşkelerini

koymuş buğdaydan tezgahına kese kağıtlarından

sus bağırır gözleri alan yok mu İstanbul

İstanbul

Taşında altın arayanlar caddelerde dolar ve boşalır

bir yakanda Bağdat bir yakanda istiklal

gün aşırı kim bilir hangi eller bura buluşup ayrılacak

birisi gazetesinin yanına bir kahve isterken

bir diğeri gelecek sevgilisinin boşluğunu

bir bardak çay ısıtmak için seslenecek

hayatları başka beklentileri farklı

insan adımları topuklarında bir uğultu İstanbul

İstanbul

Ayasofya'da bir gurup turist belli gözleri yabancı

didikleyip manzaranı alımına doyarken

yan bankta iki sevdalı yüzleri güleç

sayılı mühletleri kontörlü harcarken

Eyüp'te gezenin kulağına çalınır bir ölen salası

dua burada makbul toplanmış mahşer provası

elleri yukarılaşmış belirsiz sesler dudaklarında kımıltı

herkes nasibini tek adrese bekler illa da İstanbul

İstanbul

Nutfeli topunda nazlanır güneş batmamak ister gibi

Üsküdar'da bir balıkçı toplar son ağlarını

malum boğazda bir lokantaya akşama taze balık lazım

çupra ve istavrit o ağda son maviyi içmekte

arkada bir balık tezgahında onur konuğu dülger balığı

canhıraş çırpınır cansız yankılanır bir ahı,İstanbul

İstanbul

Bitmez öyküleri kentin gününe gecesine faklı gözler uyanır

fatih'te ilk rüyasını gören bu şehir Beyoğlu'nda yeni uyanmıştır

o dar sokaklarında kim bilir ne trajediler gizlidir

şerefine kadeh kaldıran bulana ne mutlu olmayana gözde ah yüklü

çal bakalım kemancı çal bir roman havası olsun

bana keder bu gecede züldür bırakırım seni elbet bir gün İstanbul

İstanbul

Uzar geceleri sabahın telaşını taşıyanların

oysa kimileri yeni günün işkembe çorbasına kaşığı salmıştır

yalpa ayakları taşımayan bedenin silueti

ayıplayan bakışların nahoş çalımına takılmıştır

bir çocuk elinde birkaç tane kağıt mendil

Kadıköy iskelesini yalvaran gözlerle adımlamaktadır

parlatılan ayakkabıya metelik veren de alan da

minareleri kılıç kubbeleri kalkan bir düşe dalmıştır İstanbul

İstanbul

Laleler sonunda ana vatanına dönmüştür

Emirgan'a yıldız korusuna ve Gülhane parkına

yabancı lale çiçekleri ilk nefesini bu kente adamıştır

burasının başka eşi yok sorarlarsa gönlümde vatanım İstanbul

İstanbul

Metin Çalışkan'a itaf