Bir Son Daha

Düşlerin son durağı bu kent

Gülüşü soluyor kanaryanın

Kanayan bir fotoğraf karesi içinde

Sessilik

sureti eskilerden de eski

İşte tam orda hiçliğin orta yerinde

Bükerken boynunu manolya susuzlağa

Kanayacak yine su

Akacak çılgın nehirler gibi

Çığlık olup yırtacak geceyi

Elbet uyanacak güneş

Uyanacaksın karabasan uykularından

Usulca açacak pencerenii

Bin yıllık yalnızlık

Uykusundan uyanıp

Işığın çocukları gibi yeniden dirileceksin

Çocuk sevinçlerinde yitirilmedi

yüzünde ki tebessüm,

işte o tebessüm sonun başlangıcı olacak

ardına bakmadan iklim iklim kanayacak

zemheri tezeğin bitecek

nefesinle ısıtacaksın ellerini

feri kaybolmuş gözlerinde küllensede umut

yeniden açacak kanayan her çiçek.