Bir Şubat Sabahı

Bitmeyecek kışımızın

Bir şubat sabahıydı

Semadan sessizce sen yağıyordu

Rüzgarla, ince ince savruluyordun

Ve usulca yanaklarıma dokunuyordun

Arzı beyaza bürümüştün

Bakışlarında hırçın bir ayaz fırlatıyordun etrafa

Ve gözlerinde bir tek ben üşüyordum

Bir şubat sabahıydı

Ama on dördü değildi, biliyorum

El ele tutuşan kimsecikler yoktu bu şehirde

Sokakları boş ve bir o kadarda zahiriydi

Bir yudum sıcak sevgiden muaf tutulmuştu sanki.

Bir şubat sabahı bu şehir

Terk edilmiş gibiydi

Ölüm uykusu gibiydi

Ve ben rüyalarımda bile üşüyordum

Belki bilmediğim bir yol vardır başka baharlara,

Başka diyarlara götüren.

Ama bu bizim yolumuz

Bir şubat sabahı,

Beraber yürüyelim

Bu bizim kışımız,

GEL BERABER USUYELIM