Bir Tombala Trajedisi

İpeksi bir nazire, çalan kapıcığımı

Benden önce afalladı, içimdeki tıkırtı

Paspasın altında bir roman, geldik sevemedik

Cinnetin usulcası, kasırganın kibarı olmaz

Tercüme edemediğim yabansı bir külliyat bu

Mum eriyor, ışığı tenimde eriyor

Bitkin saatlerin fısıltısı kararsız

çatlamış duvarımda latife renkli bir not :

Aralık şarabı geceyle içilir

Bayan kırmızı tasasını bende unutmuş

Bir anda kıpırdanan yitik gölgelerimin şaşkınlığı dibime vuruyor

Seviyorum böyle melankolik bilmeceleri

Uyuklarken penceremden dökülmesi gibi mavi kuzgunların

1. Çinko

Denizin huzur böceği haylaz bir dalga gibi

Mercanların arasında berduşça

O aynı ucu kanlı oltalar umurunda değil

Karaya vursa da arada bir sabırları

Morarmaktan bıkmasa da tutkuları

2. Çinko

Dimyat uzakta mı bilmiyorum

Eldeki avuntudan da olmayalım da

Faizsiz bir illüzyona da razıyız

Rüyalar fetret devrinde, saltanat çoktan yıkılmış

Kapı çatlağından sızıyor mayhoş sevişmeler

ayak sesleri duyuyorum uzağımdan

lakin pek bir detone, belki de geri geri

3. Çinko

Şifacı cümlelerin elinde hediye ayrıntı paketleri

Bir yandan hatıra dolu hendeklerimi kazıyor, tüm şöhretiyle

Bir yandan kemiriyor diyeti yarım kalmış hayallerimi

Bir bin yıl daha penceresiz olursa bu sessizliklerim

Nasıl zaptedebilirim alın yazımda saklı zehrimi

İşte sağ elimde sıkıca tutmuşum tüm birikmiş kusurlarımı

İşte çaldı kapı, gelen ağlamaklı ve paramparça bir fotoğraf

Düş misafiridir, yine de buyur ediyoruz

Sıkıca tuttuğumuz kusurlarımızı kursağımıza gizleyiveriyoruz

Madem çektik bu ipsiz geceden bir kart

Ve yerine oturmasa da bir kez daha bu taşlar, dört duvar çölümde

Yine de tombala; bu kayıp ve düğmesiz günlere inat...

Oktay Coşar