Bir Utanç Vesikası

-Bir şiir çıkar mı buradan?

Bilmem ki bir okunsun hele önce...-

Koş Asım koş

Bak duman yükseliyor

Bizim kapının eşiğinden

Nesimi’ye de seslen

Bir altta yatan Muhlis Akarsu’ya da

Ah Metin Altıok duydu mu ki feryadı mı

Hey hey hey

Bakın buraya lütfen

Perdeler de tutuşuyor

Sen Carina Cuanna

Pet şişe bardak ne bulursan

Bir koşu banyodan su getir çabuk

Menekşe menekşe

Bakma öyle şaşkın şaşkın haydi

Komodinden yatağa sıçrıyor ateş!

Hey sesimizi duyan yok mu?

Öhö öhö

Duman yakıyor ciğerimi

Nefes alamıyorum Muhibe

Yetiştim yetiştim

Belkıs Serpil Gülender abla

-oğlum burada ne işin var parmak kadar boyunla!-

Doğru ya

Çocuklar da vardı değil mi

On iki on beş on yedi on sekiz yaşlarında

Kaya oğlum

Menekşe ablana

Suni teneffüs yap boğuluyor!

Yazık ya kıza daha on beşin de

Biz haydi neyse vardık yolun sonuna

Onlar ki daha hayatlarının baharlarında

Of yâ

Erdal beye haber verdiniz mi

Uyuyor mu? Kaldırın yahu Madımak çığlık çığlığa!

-Hey sen okuyor musun-

Bu bir utanç vesikasıdır

Şuurunu vicdanını insanlığını yitiren

Rayından çıkan binlerce yobazın had bilmez densizliği.

-Biliyor musun okuyan-

Şu an kendimi

Hiç acımadan yakılan

İskenderiye kitaplığı

Yağı için

Denizler de vurulan

Yüzlerce hatta binlerce balina

-Ve erkek kız demeden-

Körpecik bedenlerine dokunup

Yatılı yurtlarında tecavüze uğrayan

O dövülerek korkutulan çocuklar gibi hissediyorum...

Hey

Herkes indi mi lobiye

Sait nerede Asaf?

Ya Menekşe

Koray Koray nerede?

Ya o çok narin zarif kız Belkıs

Başaramadılar Uğur bey

Malum daha minicikti ciğerleri

Nasıl dayansın o ipekten bedenleri!

-Dışarıya mı çıksak?-

Ne mümkün Erdal'cım

Gözü dönmüş on binler var sokakta

Ne çıkmak çözüm ne kalmak

Haydi

Çıktık diyelim

Çıksak ya linç ederek

Ya da kalsak

Komodin perde abajur gibi

Bedenimizi tutuşturup yakarak öldürecekler!

-O geceye dair-

Ne düşündüler acaba?

Anlattığım gibi bir telaş mıydı

Yoksa sevdiklerinden ayrılmanın verdiği panik mi?

Bence

Hem telaş hem de panik!

Ve ayrıca büyük bir hayal kırıklığı.

Düşünsenize

Koca bir orman

Kitap olma uğruna

Kesiliyor biçiliyor işleniyor

Ardından bizlerin kalemleri altında

Madımak ve otuz beş canı anlatabilmek için karalanıyor!

Sonuç?

Kifayetsiz kalan

Çığlıklarını asla duyuramayan

Koca

Bir utanç

Miras kalıyor hepimize...

3.7.2020

Not: Değerli Edebiyatla seçki kuruluna

Bu eserimi güne taşıdıkları için her birine

Ve ayrıca yorum ile beğenilerini bırakan tüm gönül dostlarıma

Ayrı ayrı teşekkürlerimi sunuyorum.