Bir Varsın Hiç Yoksun

bak hava karardı,

yağmur bulutları sardı gökyüzünü

ve bir mahtem havasına büründü odam.

kulağımda çınlayan sesin,

aklıma düştüğünde gülümseyişim oluyorsun

baktığım heryer senden ibaret,

senin kokunu hissediyorum

iliklerime kadar..

ve dalıyorum gözlerinin karasına

yolunu kaybetmişcesine..

gözlerimi açtığımda

çıkmaz sokağında buluyorum kendimi..

umuda yelken acarak koşuyorum,

sana kavuşma ümidiyle doluyor içim

ve bir yağmur tanesi düşüyor gamzene

eğilip, usulca öpüyorum..

ve gökyüzü, gözlerinin rengini alıyor

alabildiğince derin.

olabildiğince karanlık..

bense, mahsum bir çocuk gibi

dalıyorum gecenin karanlığına..

kendime geldiğimde,

bakıyorum etrafıma

bir varsın, ama hiç yoksun...