Bir Veda Seyirir Göz Çeperimde

/ korkak bir şairim,parmak uçlarında yürüyen.../

"Tedirgin bir serçenin kanadında uyursun

Gecenin saçlarından karanlığı soyamam...

Ay,yıldıza sevdalı şafak,güne duyursun

İrkilirsin göz ucu,koklamaya doyamam...

Kıyamam,kıyamam..."

diye başlayacaktım aslında...

Bu gece kafiyesizim şiirin dumanında

Kül tablasına süslü süslü heceler bastım yar !

Zehir zembereğim kustum yar !

Sustum yar !

Ki ne geceler

Ben kendime küstüm yar !

Zulası acıların en kör anında

Tekmelerken sadakat taburesini yüreğimin altından

İpe çektim sevdamı,acımadan astım yar !

Haklısın,evet çok haklısın

Düşmelisin düşünmeden dudağında kalan dudak izine

Sürmelisin alnına sıcak dokunuşları

Ve ihanete can çekişen hüma kuşları

Son çırpınışında vefanın

Ve sen yine de koynuna sokulmalısın unutamadıklarının...

Bitti ve gitti

Sadece iki kelime

Kambur bir çift parantezle aralanmış

Üç beş kağıt parçasına karalanmış

Bir kaç şiir bozuntusunu buruşturur elime

Alışkanlıklarından sıyrılmış bir şair olarak hatırlarsın zaman zaman

Bilmezsin ki bakışlarımdan damlamış kan

Ve kırılmışlıklarımla hemhalim...

Bir veda seyirir göz çeperimde

Ama susmalıyım

Pusmalıyım korkaklığın siperine

Yenilmiş sözlerin mağrur duruşu

Belki de artık teselli etmeli beni

Belki de artık gitmeliyim ben

İşte budur sevdanın altın vuruşu...

Oysa;

Ne çok sevmiştim seni

Seni ne çok sevmiştim

Çok sevmiştim seni ne

Sevmiştim seni ne çok...

/ siyah beyaz beliriverirse gökkuşağı göz yaşımın akabinde,kalsın öylece takatsiz gözlerimi yeşile boyamam /