Bir Yapraklık Ömür

Uçurum kenarında düşen yaprağım

Damarlarımda ilk akan su

ilk değen, tenime güneş

Nasıldı.

Mevsim bahardı

Ve küçüktü ciğerim;

Nefes nefes büyüdüm.

Rüzgar soğuktu.

Temiz ve saf bir ışık süzdü gözlerimi

Ilık ılık aktı içime.

Şeffaftım,

Ay parçası kadar yufka yüreğim

Gülen yüzlerle,

Eğildim selam verdim.

Ben, küçük bir candım sade.

Ömür bir mevsim

Her saniye bir başka anıyla

Sürdü içimi.

Her gün, bu ürün

Kat kat oldu,

Açıldığında yemyeşil

Can içinde

________candı gönül.

Ve hüküm geldi:

Sonbaharın ecel rüzgarları savurdu

Narin bedeni.

Uçtum...

Hafif kırılgan bedenim.

Artık ruha ağırdı.

Uçurum dibine varmadan

Ayrıldı bedenden.

Bir sarı hazan yaprağı kaldı.

Akşamın son ışıklarında,

Kızıl bir yapraktı toprağın kucağında,

Hiç can olmamış gibi uzandı.

Siyah gecenin kapıları

Üstüme,

Kıyamet mührüyle kapandı.

(Mart 2010)