Bir Yolun Sonu

Gitme kal kırık aynalara bakarak uslanalım,

Kalıp ölmek, gidip bekletmekten yeğdir,

Sancıdır canımızı vurup geçen yağmur,

Bir ezan sesi duyulur ikindi vakitlerine ayarlı...

Biraz aşk kırıntıları yokluyorum

Dilemma bulutları yontarak dağların doruklarından

Bir gök uyanıyor beni,

Bir kunduz kemirgenliğiyle ipimi koparıyor, Ardımdan;

İçimi dağlayan bir his

Biliyorum en namert çağındayız dünyanın.

Ve ben yine kötü şiirler yazacağım,

Hayatla bağdaşık,

Ölümüne kapsayarak içimdeki korkuyu,

Dönünce yirmi dört saati

Ve ağlamayacağım düşünce...

Sol yanımda yürek diye bellediğim çerağ

Karacak alazını iklimlerin

Ne çok kırıp döktü bizi bu çağ

Enkazını toplayan yok

Mevsimine yenilmiş sevgilerin...

Sabahlara ilk adım tenhalığı katarak

Puslu serin bir yağmurun ıslattığı gövdemi

Bırakarak yokluğuna,

Güneş doğmaz bahtıma yürüyorum.

Elveda gibi kanıksanmış bir söz etmeyeceğim,

Korkma;

Gidiyorum diye ardımdan ağlayanım,

Geleceğim diye bekleyenim olsun istemeyeceğim.

Gitme kal demek

Bütün imkansızlıkların rağmına,

Her duraksayışımda

Köpürür delirtici bu yangın.

Korkarım, gelişine uyandığım

Sabahlara doğmayacak güneş,

Baharlar hiç gülmeyecek yüzüme,

Nerde o serin yağmurların dinginliği,

Avucumu dayayıp içtiğim kaynak

Nerede bilmeliyim,

Alnımızı okşayacak bir karış toprak