Bir Zaman Lekesiyle Yaşamak

dün gece ölmüşüm haberim yok

bir söğüdün altında ağlayan serçeyim şimdi

çeşmeden çıkmış ıslak bir zıvana

tut ki çok Tanrılı bir kulum kurban sunaklarında

hangisine açsam avuçlarımı manasız

duymazdan geldiğim bir çok ses var oysa

madde aleminden mana alemine kadar

sevmem mümkün değil hayatı bundan sonra

toprak olsun kül olsun son olsun

bildim mevsimi değilmiş kırlangıç kovalamanın

kanayan dizlerinden tanıdım onu

narenciye bahçelerinde gezen çocukluğumu

tütün kıran kadınların parmaklarından

çıkmayacak bir leke gibi yalnızım şimdi

döne dolana kendime gidiyor bütün yollar

ne savunabiliyorum sesimin çıkmayan yanını

ne de susmak gibi bir kabiliyetim var

el olsun gün olsun ama yar olmaz olsun

dilimde zaman endişeli bir bekleyiş kipi

kirpiklerimde dolanan kirpilerin

dikenlerinden anlıyorum en çok da bunu

acıyı bal eğlemek ne mesnetsiz bir fikir

insanın kaldıramayacağı acılar da vardır sanki

delirmek en doğal hakkımız olsa da

küp küp doğranmış domatesler gibi hayatta

yan yana durmak zorunda olduklarımız da var

bu gün olsun yarın olsun aşk hep var olsun

gitmek yok oluşla ilintili bir mesaj oysa

varlığın aynasıdır sevgili gidemeyiz

türlü tarifler içinde kaybolup duruyoruz

anlatmak istediklerimiz bambaşka anlaşılanlar başka

hangi iftiradan bir medet umar hilkat

diline neyi dolasan onunla dolaşırsın hakikat

kainat bir çoklarının yok oluş yuvasıdır

ve varlık olsa olsa hayalin aynadan yansıması

kıran olsun kırılan olsun hepsi birden yok olsun