Bırak Yakamı Necla

Ahşap binaların reveransı pek mi haz verir sana

Henüz aydınlanmadan hava

Arnavut kaldırımına düşen gözlerin

Kaç delikanlının boynunu sıkıştırır

Keskin bir pervaza

Bırak yakamı Necla

Sokak kedileri bile ışık bekliyorken senden

Bana ne kalır cilveli bir bakıştan

Her sabah seyre dalan gönüller

Göğsüne yatırdığın kırmızı gülleri

Sundurmalarda dersini okur

Bin bir telaş...

Bırak yakamı Necla

Ben henüz toy denecek yaşta

Annesinin dizine muhtaç oğlanım

Depremim olursun sonra

Sende kalırsa bir yanım

Mahalle bakkalının önünde

Düştün ya gözlerime bir kış günü

O soğuk havada ince entarinle

Taşmış gibiydi dağın ucundan ak göğsün

Ayazı bin kez kesen nefesinle

Püfff... dedin ya yüzüme karşı

Solup düştü bütün hayallerim

Ne defter kaldı elimde ne kitap

Gel Necla,

Bana bir iyilik yap

Geçme bu sokaktan bir daha

Diyorlar ki; pavyon karısı

O yüzden kaybolmuş yüzündeki ar

İnansam da bu endam bu boy

Bu ateşten kopmuş yanın

Nasıl almaz aklını baştan

İnsanın

Hem sende bir başka tılsım var Necla

Bırak yakamı Necla

Rüzgârda bir sigara gibiyim

Seni gördüm göreli

Gayri bir kelime anmıyorum

Hem bakma öyle bana Necla

Sen sevemezsin ki

İnanmıyorum!