Birden Gelir Hüzün

hüzne beş kala geçerim aynanın karşısına

kalp yordamıyla ararım kendimi

sözümde bulup özümü

selâmlaşırım gözlerimle,

dudaklarım kuru

dilim derbeder

bir bakışta tanırım ben beni;

başımda uzun kışlar taşıyorum artık

değişmiş saçlarımın mevsimi,

dokunmam alnımdaki yazıya

yüzüme bakacak yüzüm kalmaz

silersem tenimdeki çizgileri.

birden gelir hüzün

bulutlanır manzaram

kaçışır yakamozlar

sırlı sularda yansır içim;

ben mi akşamda dalgalanırım

akşam mı bende yansır bilemem;

ama inkâr da etmem

şikâyet de

özlemle çerçevelenmiş bu tablo benim.

ne derse desin hasret

umut çarkını döndüren de bu yürek,

farkım yok başka canlardan

ne sitem ederim

ne de küserim kadere,

şamatalı bir yaşama

elbet hüzün de gerek!..