Biri Bu Şiiri Bitirsin

yorgun ve umutsuz bir yoksulluktan geçtim

geçtim ömrün kundaklandığı tüm yaşlardan

kendi sırtımı palazlayarak. öğrendiğimde

yalnız başıma yıkanmayı, büyüyordum

cebimde hep zeytin çekirdeği birikirdi

kuru gölgeler, kuru sevinçler, kuru ekmek

kendi üstüme ettiğim her bimana yemini

unutmamak için yine kendim bozuyordum

maaş kuyruğunda küçülüyordu elleri annemin

bankonun önündekilerin mesainin bitmemesini dilemesi

bankonun arkasındakilerin bitmesini dilemesi...

bu iki dilek arasında bilye oynuyordu hayat

ve çocuktu. nasıl sevileceğini kimsenin bilmediği

evet ben ırmak. merhaba ben ırmak

bu taklidi en az milyon kez daha yapacağım

biri bu şiiri derhal bitirsin. yoksa

en az bir kez daha aşık olacağım

hazzını yitirmiş tanrılar gibi. bir elava,

seni yeniden yaratacak şakaklarımdan

buğdayın orağı yakışında bulacağım rengini

ıslak yolların çare yok sarsıntısında

çekicin demirde görkemleşen sesisin. belki

kimse yıkmamıştır kalbindeki bendi

biri bu işi bitirsin ve

kavgamı sarsın rahmine güneşin

çocuklar doğursun diye sabah

doğursun diye beni içinde gözlerin

ki en az bir defa yalan söylemiştim bana

unutma. belki sen haklıydın, belki ben haksız

ikisi de aynı şey ne fark eder?

karanlıkta herkes kör numarası yapıyorsa eğer

evet biri bu işi bitirsin derhal

evet ben ırmak ve biri bu işi bitirsin

en az bir defa işten atıldım

en az bir defa da kendimi kovdum

en az bir defa yalan söyledim bana

allah tekti ve ben yalnızdım

ve sokağımızdan hiç tank geçmemişti

biri bu şiiri derhal bitirsin

yoksa kendimi tanıyacağım

uzun ve kimsesiz şehla iskeletler

güz rengi bu kavgada karşılaşacaklar

kendini katil ilan edecek bir şair

damarları incelen bu kıvrımlı dünya

cinayetimin beni artık son terk edişidir

birazdan şehre iner izimi süren eşkıya

bu belki de dargın yüreğini sahiplenişim

şimdi trenler kalkıyor sensiz şarkılara

demirler, raylar, lokomotifler

yalnızlık, az çokluk, çok azlılık

asla kirli değil kalbim, biraz dağınık

biri bu işi derhal bitirsin

çünkü; baktım herkes mutluydu

mutsuzluğu seçtim. bir cezaevi gibi

çok alıngan davranıyorum

seni alıyorlar, beni alıyorlar

bizi almıyorlar. ya ceza suçlu ya da ev

hayır dosto seni kastetmiyorum

steve zeki, çinliler çok, ekmek bayat

bir sen daha borçlu şimdi bana hayat

aypohon 3, şiir 4, hayat 5, aşk 0

ama pantolonuna uygun bir kravat bulanlar

yalnız aptalları yönetir, şairi değil

ve şair şiirini sürdürecektir. evet

biri bu işi bitirsin. bunun siyasi çevirisi:

yoksa hüküm giyeceğimdir

biri bu işi bitirsin

biri bu şiiri bitirsin. ya da

kiralık bir şair bulsun bana

Eylül-Ekim'13