Biriken Yağmurlarda Yüzün

göğsünün en tenha sokağını keşfettim

tereddütsüz başladım

ardına takıldığım rüyalara uymaya

zehre şifa

süt güvercinlerinin göğü bölüştüğü

boyasız evlerle kurulu

o sokakta, başıboş

perdesiz bakışlarla gezdim

tersten okunan

kalabalık şarkılar kasedi

durmadan boşa sarıyordu

içim açılmadan susturdum sessizliği

köhne günlerimizden mahcuptun

yağmur birikintilerine

yüzünü terk etmenden

kaygılı ellerini

gizlemenden

tren yollarında biten

ayrık otlarını temizlemenden belli

ama yapma n'olur

tren elbet gelecek

ve o otlar bile sevinecek

rahatlat ellerini

sadece onların doğru yönü gösterdiğini bilerek

yüzün hiçbir aynada veya hiçbir birikintide

asılı kalmadıkça