Birleştik Yalnızlıkta

uçurumlarımız arttı

aramızdaki karanlığı

seslerimizle örtmüştük...

kayırılan bir rahatlıktı

yaman çöküşü yalanın geceye

gece bizim için

hayatın

gözlerimizin birbirleriyle tesadüfî

çakışmalarına koyduğu yasaktı...

yaşamaktan bıkkın bir hali vardı

ilk kez

kirpiklerimizdeki bahar çocuğu ağacın

sevmekten usanmamıştık

birbirimize olan uzaklığımızda

zaten hep böyleydik

bizden çok ağaca ağlamıştım...

gözyaşlarım sarı yapraklıydı

aylardan mayıs mıydı

şimdi tam anımsayamadım

ama hava yarı berrak

sular ılıktı

yüzlerde

acı bir kandırılmışlık

dalga dalga bir güleçlik

bense aynıydım

yeni mevsimin gelişine mutlu değil

ama

eski mevsimin gidişine hüzünlü...

yürek kuzgunu aldatmalarla geçti zamanlar

tuttuk bir de yaşamaya korktuğumuz

adsız aşkları yedeğimize almaya kalktık

saman alevini aratırcasına özendik

kuşların göğü çocukça paylaşmasına

biz aslında hiç biz olamadık

bir başkası da hiç bir başkası olamadı

ve hepimiz birleştik yalnızlıkta...