bir'likte
gözlerimi kapıyorum
belki de açıyorum
yan yana ve bir'likte
ve hatta aynı istikamette
ayrılıklar gömülmüş
kalplerimize
kalabalık sokaklarının ıssızlıkları ceplerimizde
ya düşlerimde ya da gerçekte
düşünsene
hem yan yana, hem bir'likte...
birer kez kendi ellerimizle çözmüşüz saklı kalplerimizin iplerini,
sonar kez delirmişiz
ve bir şafak vakti gelen en deli girdaba deli deli üflemişiz
çıkıvermişiz tam da orta yerinden
dupduru
durgun, suskun, usul usul...
o son isyanlarımız kendimize,
son asilikler
uğruna ömür verdiğimiz gülen yüzlerimizin bedellerine.
birer kez yayılmış,
dağılmışız yıldızların ardına.
uyumluyuz biraz,
biraz da değil
hem bulunmuş, hem kayıp
ne dertli, ne dermanlı
bakabildiğimiz kadar görebilmekte gözlerimiz
her yerde bir yalınlık
bir manasız çıplaklık...
solgun güneşlerin
üzerlerimize uzanmış katmerli bakışları örtüyor sıkı sıkı
kar beyazı
soğuk...
oysa biz üşümüyoruz,
artık inadına da değil
biz orada
o bakıştan, o görüşten, o sözden
hakikaten üşümüyoruz
tir tir titrediklerimiz başka
bambaşka...
deli deli olmasa da
o katmerli solgunluklara üflüyoruz bu defa
üflüyoruz
öylece
kendiliğinden
ve yeniden
ve yeniden.
tanıdık
çok tanıdık bir rüzgar esiyor denizlerimizden
durup dururken,
özlemi bizden
ta kendimizden...
işte tam orada kapıyorum gözlerimi,
belki de açıyorum.
nefeslerimiz bir başka
ipleri olmadan atabiliyor
kalplerimiz bu defa,
capcanlı
ışıl ışıl...
yan yana ve bir'likte
ve hatta aynı istikamette
ayrılıklar gömülmüş
kalplerimize,
kalabalık sokaklarının ıssızlıkları ceplerimizde...
ya düşlerimde ya da gerçekte
düşünsene
hem yan yana, hem bir'likte...
~ayça~