Bitmeyen Sevda

Zamansız uyandım kış uykularından,

Seni baharım sandım,

Oysa sen benim hep hazanım oldun.

Yapraklarım teker teker dökülürken,

Sanmıştımki çiçek açıp filizlenecektik toprakta.

Şimdi yanlizlıga demlenmiş,

Yoklugunla başbaşayım,

Sensizlige sıgınıp yoksun diye,

Kendime gelemiyorum,

Sen yoksun diye

Kendimide yok sayıyorum.

Beni sana kavuşturacak ne varsa,

Hep onu umut ediyorum.

Sen gittin gideli,

Tek göz yaşı ve tüm benligimle,

Seni anlatıyorum hayallerime.

Hangisi daha zor?

Hangisi daha acı?

Gidişinmi? Yoksa sensizlikmi?

Ne zordur severken ayrılmak,

İnsanın bişeylere karar vermesi ne zordur.

Söküp atmalıyım seni içimden,

Ve her ne olursa olsun susmalıyım.

Bazan seni unutmak için erken yatarım,

Yatakla aramdaki şavaşta,

Yenik düşüp...

Unutamam...

Son kelimelerini hatırlıyorumda,

Seni seviyorum güzelim,

Seni seviyorum... derdin,

Kelimeleri boynuma geçirip,

Son infazımı hazırlamışsın sevgili...