Biz Neyiz

Bir gün tekrar dirilecek kadar ölüyüz

Şu ayak sesleri, kimin?

Gelişler kime yakın?

Gidişler kime tanıdık?

Ölüyüz, yağmuru hissedecek kadar açız,

Rüzgarın savurduğu kadar hafif

Gölgeler kadar yabancıyız birbirimize,

Ellerimizin başkalarına dokunuşu kadar uzağız kendimize

Başkalaşma: bir rüzgar sesindeki ürperti,

Birine başlarken, kendini yitirmek,

Her şeyi bitirmek

Başka bir şeyin sığmaması içine

Diriyiz, bir yağmur damlasında can verecek kadar,

Sonsuzluk kadar uzağız yaşamaya

Yukardan bakarsak küçüğüz,

Aşağıdan bakınca büyük.

Sondan bakınca sonsuzuz,

Baştan bakınca sonuz

Hikayemiz: dilimizde bir öykü,

Kendi öykümüz.

Bir rol üstlenmiş omuzlarımız,

Kimse öğretmeden, anlatmadan oynuyoruz,

Kendimiz-iz kimsenin olmadığı kadar.

Neyin izi, yüreklerimizde kalan?

Yaşanılanlar, unutmak için mi?

Gelmeler... gitmek için mi?

Unutmak için mi hatırlıyoruz,

Anımsanmak için mi hatıra oluyoruz hayatta?

Yarımlığımız: bir parçaya bölünecek kadar

İçimizin yarıldığı kadar

Bir başkasına aitliğimiz kadar kimsesizliğimiz

Yarımız... kendimize kalamadığımız yerde

Kendimizdeyken de yarımız

Bir başka ruh kadar eksikliğimiz

Kimsesizliğimiz: bir iz kalmayacak kadar noktayız

Bazılarına göre şeffafız,

İçimizin görüldüğü kadar,

Yağmurun da susaması kadar susuyoruz.

Oyun: nasıl da hazırlanmış rolümüz

Topraktan bir damla sonra, tekrar toprağız

Bir damla öncesi yitirilişimiz

Bir damla yağmurda boğulurken

Bir avuç toprakta ölürüz

Sorma!

Sorgulama!

Aklımızın ermeyeceği kadar büyüğüz

Kimiz? Kimseyiz!

Varlığımızdan çok yokluğumuz

Yokluğumuz hiçliğimiz

Biz neyiz?

Yirmi Sekiz Ağustos İki Bin On İki 11 35