Boğazından İliklenmiş İki Yakalı İstanbul

İstanbul'u kara kalemle yazsam

Susar mıyım mürekkeplere?

Ucundan yırtılmış sokakların içinden sızan

Tiner kokularından başlasam

Harfler sarhoş olup devrilir mi bir sonraki cümlelerime?

Vapurla devam etsem diğer paragrafıma

Kaç beden sığdırırım yalnızlığa üryan olmayan?

Kırılır kalemimin ucu yalnızlık deyince

Dizginlenmez İstanbul ücra yanın.

Karanlık gözlü çocuklar sinerken o köşelerine

Ellerine dikilen kirli bir geçmişle

Kirpiklerinin dibine yerleşir susuzluk masalları.

Ah İstanbul!

Bir yağmurunla çamura bulanır suratlar

Karanlık,koyu gece tonunda akarken yanaklarından

Konstantineyi özler bu çocuklar.

Yine de;

Kar düşerken marmarana

Üsküdarın en yaşlı bankına oturup

Kız Kule'ni izlemek ayrı bir tattır bu dünyada.

Gecelerin bile kalabalıktır senin,

Ay,fener olur bozacılara

Arnavut kaldırımlarına bozanın kokusu sinerken

Evlerde ışıklar kapalıdır

Eski İstanbu'u hatırlayan çıkarsa

Mesuttur diğer adın.

Ezan sesleri yakışır İstanbul'uma.

Alnı secdeye davet eden bu ezanlar

Sultan Ahmet'ten yükselince

Kuşlar bile rükuya eğilir,

Bu şehre peygamberin rüzgarı değmiştir.

Yine susacak mısralarım

Boğazından iliklenmiş iki yakalı istanbula susayacak belkide..

Nefesim istanbul koktuğunda yetiş ey Hızır!

Tekrar yazılsın bu hikaye.