Bohemya

Ben senden ayrılmadım, kendimden

ve kumasını öldüren şehirlerden ayrıldım

Saçlarına şifreli bir çöl takıp gittim ya

Şimdi herkes sana dönecek, herkes sana

Mercekleri yontarak ulaşıyorum

Yırtılan göğsümde küstahça parçalanan atoma

Derine inmenin zarif güzergâhında

Üzeri sevimli yapraklarla örtülü tuzakların kurulduğu

bir ülkede yaşamak ah!

Adı kötüye çıkmış sözcükleri kırbaçlayıp şiir tozu serpiyorum

Tanrının plan yaptığı topraklara

Geceden kalma uyumsuz bir sokak peşime takılıyor

Hiçe sayarak ay ışığının yıprattığı lambaları

Boş zarf gibi duruyor mer mer merhamet

Bu duvarları dökülmüş tiyatronun önünde

Cadde isimlerini ezberleyen bir kız çocuğu

Takma hayallerini satıp yol parası yapıyor öyküler yurduna

İşaret parmağı cebinden çalınan bir kadın

Kimseyi gösterememekten geliyor

Dudakları kullanılmaktan aşınmış

Üçümüz de birbirimizin karnından düşüyoruz;

Sayın jüri üyeleri

Birazcık ara verin yenilgilerimizi yarıştırmaya, lütfen

Düşman eline geçmiş bir türkünün çıkardığı yangınlara

Gözlerimle su taşıyorum bozkırıma gömülmek için

Tarihle dalga geçiyor kalbimdeki çeşmeler

ve yanmış kelebeklerin üstünü

Çiçekten dışlanmış kelimelerle örtüyorum

Çünkü görmek, ah! görmek

Hayal gücümü bozuyor

Dışı pırıl pırıl içi bomboş olan şeyleri

Ben senden ayrılmadım, kendimden ayrıldım

Çünkü coğrafya kaderdir

ve sen, serinlemek için paçalarımı sıvayıp

Kalbimi soktuğum deniz ey!

Bu coğrafyada kurtlar öldürmek

Koyunlar birisinin peşinden gitmek istiyor

Cinayet yarışlarında burnu kanayan ilgisiz kalabalık

Kulağı çürümüş, et kokan kalabalık

Çocuklarını öldürmeye gönderen kalabalık

Kirli savaşları dolar savurarak alkışlayan kalabalık

Sam amcanın perişan kuyruğuyla savrulan iktidarların

Kıçını milli duygularla onurlandıran kalabalık

Sorulara koşan atların kaldırdığı toza karışırken anlam

Gökyüzünü iple bağlayıp götürdüler

Bize kalan; rezil bahislerin uğultusunda delicesine yazmak

Yani, çıplak bir tepeden uçma hissini koynuna alıp

El yazması bir tebessümle kanatılmak sonsuza

Çocuklarını yutan Kronos'un gölgesinde

Demokrasi denen kanatları porselenden yapılmış

Kunduz sürüsünden

Kalbini kavanozda saklayan korkuların yüzyılında

İçi kayalıklarla dolu evlere yapışmış

Dehşetin müziğinden

Irzına geçilmiş ütopyanın çığlıkları arasında

Zincirinden hoşlananları ikna etme sanatını seçerek

Ziyaretçi akınına uğrayan çıplak gerçeğimi yanıma alıp

Bu smokin giymiş akşamlardan ayrıldım

Ben senden ayrılmadım, kendimden

ve günahın şarkısını yontan ezeli elmaların

Kıstırılmış cennetinden ayrıldım

(Gece oluyor, gece kendini tekrar ettiği için kendimden özür diliyorum

ve hayat yalancı şahitlik yapıyor şımarık bir düzyazıya

Frida'nın acılarını okuyorum, bacağı kesilmiş düşlerini uzatıyor bir fincanda

Amedeo Modigliani kapımı çalıyor tam da onu bekliyorken

Elinde bohemyanın heykeli, iktidarları ciddiye almayan)

Ve ayrılırken elverişli uykudan

Saint-John Perse'in bir sözünü hatırlatıyorum kusursuz duvarlara:

' Çağının rahatsız şairi olmak bir şaire yeter '

Öyleyse şimdi dans zamanı gökten sarkıtılan şiirlerin sahnesinde

Çünkü; dans etmeden yapılan devrim yapılmaya değer değildir*

Metin Akdeniz

10 Temmuz 2012

-V For Vendetta'dan...