Bonsai Ruhlar

Bitmek bilmeyen bir sonbahar

Kurudu dallar döküldü yapraklar

Bozkıra döndü yeşil bağlar

Ruh sükût aleminde sabır çekiyor

Sabra sarılmış mabedi niyetine

Gönül perdesinin arkasında hayaller kuruyor

Umutlar türüf mantarı

Yürek toprağı altına ekiliyor

Şahsına münhasır kendince

Eller ayaklar prangalı

Ne ileri gidebilir

Nede geri

Düşüncemi oda budanmış bonzai

Bir arpa boyu kurduğu hayaller

Nerden bilsin ötesini

Dönüp durduğu aynı çember

Zihin açılamıyor kendi kıyısından öteye

Demir atmış kısır bir döngü ye

Gırtlağa düğümlenmiş nefes

Yürek yangın yeri

Kavrulmuş , kurumuş toprak

Çiçek açarmı hiç

Ufukta jiletli dikenli teller

Esaretin en dibi...

"Menekşe"