Boş Sandık

üşütüyor sensizlik

odamdaki

kahrolası sessizlik

ne yapsam olmuyor

sensiz hayat

en azılı dişim

çekilmiyor...

gittin gideli

kırık bir camın

ardından izliyorum aşkları

yaşıyorumda bezen

hepsini sana biriktiryorum

hepsinin ayrı bir gülüşü var

kokularından ayırt ediyorum

birisi lavanta kokuyor

diğeri zencefil..

şiir yazıyorum onlara

hepsini odamdaki

sandıkta sana biriktiyorum...

sana vermediklerim

artık onlarındır...

ve ey gönlümün acıyan yanı

dönersen bir gün göreceksin

sandığın gibi değil aslında

içi boş sandığın...