Boşluğun Prospektüsü

Öğrendim ki çok anlamlı cümleler acıyı küçültmüyor

Ve bildim ki yazılan her yazı alnıma sürülmeden silinip gidiyor.

...

İyim işte bildiğin gibi

Dudaklarıma sokulan sigara birkaç çarpık cümle düşürüyor düşüme

İncinmeden üflüyorum yeni günün açılan yaralarına.

Yara tuz ya, eşeledikçe kanamayı tetikliyor.

Rahatım artık, beynimi kemiren aşk üçlemesinin

Saf dışında kalan kırılgan yanıyım.

İçim bilir ya yarına açılan pencerenin tozlu nefesiyim

Her geceye bir ah bırakıp usulca köşeme çekiliyorum.

Aynı şeyler hep, kırılgan gülüşlerimle örseliyorum düşünceleri

Düşünce bu ya iliklerime kadar sorguluyor

Kaç kez kırılır insan?

Tedavülden kalkan ilaçların prospektüsü gibi buruşmuş avuçlarım

Kelebekler bile iki güne sığdırmaya çalışırken incelikli hayatın kahkahalarını

Son defa uyanır gibi geceye besmelesiz dualarım düşüyor.

İçimde bir deniz

Deniz ki yüzünü göğe çeviren devasa cümlelerin kanayan dalgası

Vurgun yemişçesine irkiliyorum.

Sen yine aynı köşeden gülüşlerini haylaz bir çocuğa çevirirken

Annemden habersiz vuruluyorum soluğumdan.

Soluğumda garip bir ağrı

Bir sigara daha dillendirip yeni kentlere yeni şiirler bağışlıyor.

O şehrin kalp ağrısında gülümseyip geceye anlamsız cümleler biriktiriyorum

Sağa dönsem bir çocuk, solumda karaya vurmuş bir cenin.

Mahcup gülüşlerini soluksuz uykulara bölüp

Senli kente kayıp ilanı düşüyorum.

Ne çok gidişlerin var senin be oğlum

Uyan artık.

Gün geceyi doğuralı çok oldu, yeni acılar bekletmeye gelmez.