Boşluk

Bazen bir ömür

bir uçurum taşırım içimde

onun orada olduğunu bilmeden

hissetmeden

beni ben yapan her şeyin

adına hayat dediğim serüvenimin kökünde

büyük bir boşluk vardır bazen...

Onu görüp hissetmem

onun orada olduğunu anlamam

hiç olmazsa bir kez

güçlü bir duyguyla

keskin bir heyecanla

yakıcı bir istekle dolması

ve sonra

boşluğu dolduran duygunun

benliğimi bırakıp

içimden çekilmesiyle olur...

Hareketsizliğin içinde

kendimle yüz yüze otururum

dağınık bir yumak gibi

birbirinden kopuk, birbirinden ayrı renklerde

düşünce kırpıntıları

mahmur bir utangaçlıkla

bir görünüp bir kaybolur içimde...

Geride kalan

artık doldurmak için çırpındığım

bir uçurumdur...