Boşluk

Uzun bir türküdür aşk...

Damı yıkık, köy evlerinde baş verir

Kaçaktan bir çayla demlenmiş

Ki en ince bellisinden,

Katık edilir, gecenin soğuğuna...

Adın, sesime düşen cemredir

Saklanır, dil ardı, ekmek mübarekliğinde

Öpülüp, konulmaz başa,

Yer tutar, boş koyunlarda!

Bilinmedik bir öykünün başkahramanlarıdır...

Kalp bir arpa boyu anarken adını

Eros, falan dinlenmez...

Ok değil bir hançerdir, taşınır sol yanında

Aşk çarpsın ki sevdim seni...

Tanrı!

Tam bitirmişken, bir armağan gibi

Not düşmüş yüzüme gülücüğümü...

Ve adın, elestten hatıra,

Çınlar boşluğumda!