Boşlukta Emanetin

yazdığın her şiir'e sitemle yanıyor yüreğim

okudukça parmak ucumda tembelleşen

sessiz bir kalemin acemi çırağıyım

ve ismin

en süslü çerağı sayfamda ki yangının

her tekrarda alev alan mürekkepsiz dilim

dudaklarından uzak benim öpüşlerim

söyle mısralarına

ben seni teninin sıcaklığında değil

gönlümü kavuran sahra'n da sevdim

ardı arkası gelmeyen cümlelerinin

ela noktası oluyor bakışlarım

arka arkaya üç kere vuruyor alnıma

ucunda aşk tüten mermisiz silahların

meydansız aşkıma ateş açan

kurşun kalemine söyle

ben vurularak ölmeye

ilk gözlerinde başladım

biçare okuyup aşkı

çaresizlik yazıyorum

ne elimden gelen var

ne alnıma yazılan yar

o tek hecenin ılık nefesi

enseme sessizce değen

tek seferde çekip içime

son kez veriyorum

ya tut avuçlarında hisset

ya da

söyle şair silüetli azrailime

bu can onun

elimi kaleme bulamadan

kaldırsın artık yüreğimi yüreğine

ölümü sen gibi özledim