Böyle Yaşamalıydı İnsan

Ne güzeldi

Seni sevmek

Akşamları

Seninle birlikte olabilmek

Umurundamı

Şu yalan dünya

Ellerim

Dizlerinin üzerinde

Kimbilir

Ne çok şey anlatırdı gözlerin

Her gün

Bir başka huzur bulduğum sesin

Öyle içten

Öyle derin

Bazen

Yanlış bir şey söylerdim

İstemeden

Kırılır küserdin

Kim bilir için için

Gülmek

Sana yakışıyor derdim

Gülerdin

Kibrit çöpüne

Can veren ateşin

Yanıp söndüğü

Ana kadar

Uzun olurdu

Öfken

Başka

Bir bahardı

Unutamadığım

İnsan

Birkere yaşarmış

Bilmediğim

Yılların

Göçüp gittiği

Acımasız

Kuru kalabalıklar

Arasında

Öylece

Durmalıydı zaman

Ben

Yaşamayı

Seninle öğrendim

Çocuklar gibi

Gülmeyi

Korkmuyorum artık

Karanlığımdan

Artık

Bakabiliyorum gökyüzüne

Korkmadan

Bu böyle olmalıydı

Dünya güzel

Kuşlar

Bambaşka güzel

Sanki

Öğrendiğim ilk harf

Okuduğum son kitap

Hangi rüya

Şaşkınlığından saklanırdı

İçi

Sıcak bir kumsal gibi

Yosunları tutuşturan

Ne güzeldi

Seni yaşayabilmek

Ellerim

Ellerine tutsak

Güneşle eriyen

Ilık bir mevsim gibi

Tenin

Kokularıyla koşmaktan

Yorulmadan

Ve

Hiç usanmadan

Bir ömür

Ancak

Böyle yaşanmalıydı

Böyle yaşamalıydı

İnsan