Bozbulanık Dizeler

boz bulanık kahırlanırdı notalar kaşlarında

götürdüğün bakışlarında yarının türküsü

ellerimle aramdan su sızmaz uzak seherinde gidişinin

hiçbir unutmayı yazmaz kalemim geleceğim ellerimsiz

ömür sadakasıyla yaşıyorum ötelerin ötesinde

seni aramanın sonrasında seni bulmanın berisinde

kadim delikanlıydı çocukluğumdan bu yana içimdeki

ihtiyar bir çağ tüm zamanlar devrime kadar kavuşmaktaki

kumrular kadar sade ve niyetsiz geliyorum ayaklarının ucuna

göğü sevmekle suçluyorsun kanatlarımı

toprağa uzanalım birlikte gözlerimiz hınçla gökyüzünde

ve ayaklarımız denize değmeli harlı ellerin ellerimde

arka mahallede akşam pencerelere daha yakın

aydınlığından yoksunluğumla daha da yoksulum şimdi

erdemli ölmek de vardır mesela benimkisi gibi

olmadığını bildiğim halde yokluğunun varlığıyla

anılarımla tohumlanınca acılarım yarını düşünemiyorum

düşünmenin yarını olalım anılarımdan ayrıl gel şimdilerime

mezar çiçeklerinin gölgesinde şehvetle öpeceğim saçlarını

selvi ağacıyla karıştırmamam için eğil bak son şiirime