Bozuk Şemsiye

bozuk bir şemsiyenin

hayal kırıklığıydım,

işe yaramaz ve ıslak

tekrarı olan tüm günlerden

muaf sayılmıştım,

varla yokun savaşında...

dikiş tutmaz

bu oğlan derdi babam,

yaralarımın derinliğini

bilircesine...

kapanmaz yaralarım vardı,

sürekli kanayan

içimde büyümeyen bir çocuk,

sürekli ağlayan

en çok annemi severdim,

annem kokardı

tüm umutlarım.

yalnızlığın hükmü,

bir tek onun yanında

geçmezdi.

bir tek onun yanında vardım

onun yanında

ağlamaz, gülerdim...